سلام بر اندیشه ای که ایرانی اسلامی مقتدر، مستقل و پایدار می خواهد.      
آخرین اخبار
برنامه ماه مبارک رمضان برنامه انسان سازی است، یعنی برنامه این است که انسان های معیوب در این ماه خود را تبدیل به انسان های سالم و انسان های سالم، خود را تبدیل به انسان های کامل کنند در واقع خداوند در این ماه عزیز شرایط اعطای وام ها و تسهیلات نا محدود و کلان بلا عوضی را برای اصلاح و بهبود بندگی بندگانش ایجاد کرده است.
علی فاطمی «سلام‌خبر»،

ماه رمضان که ماه بهار قرآن و شکفتن شکوفه های ایمان در وجود انسان است، یکی از زمان های بسیار ارزشمند برای رسیدن انسان به خوشبختی و سعادت جاودانه است. در واقع در ماه رمضان ، انسانِ خو گرفته با روزمرگی، در یک اردوی معنوی یک ماهه، رهایی از بند تن و زنگارزدایی از دل را تجربه می‌کند.

او غلبه بر خواهش‌های نفس را تمرین می‌کند و لذت آسمانی شدن را می‌چشد.
این ماه پر فضیلت فرصتی طلائی برای تزکیه نفس و معرفت یافتن به معبود هستی است که بدون شک تأثیر شگرفی بر پیشرفت های فردی و اجتماعی دارد.

به درستی می توان، روزه را فضل خداوند بر امت آخرین پیامبر خود دانست. چرا که در روایتی از امام صادق(ع) آمده است: «همانا خداوند روزه ماه مبارک رمضان را بر انبیاء گذشته بدون امت شان واجب گردانید؛ ولی فضل خدا بر امت رسول الله(ص) این بود که روزه را بر پیامبر و امتش واجب کرد».

اساسا برنامه ماه مبارک رمضان برنامه انسان سازی است، یعنی برنامه این است که انسان های معیوب در این ماه خود را تبدیل به انسان های سالم و انسان های سالم، خود را تبدیل به انسان های کامل کنند در واقع خداوند در این ماه عزیز شرایط اعطای وام ها و تسهیلات نا محدود و کلان بلا عوضی را برای اصلاح و بهبود بندگی بندگانش ایجاد کرده است.

برنامه ماه مبارک رمضان برنامه تزکیه نفس است، برنامه اصلاح معایب و رفع نواقص است، برنامه تسلط عقل و ایمان و اراده، بر شهوات نفسانی است، برنامه دعاست، برنامه پرستش حق است، برنامه پرواز به سوی خداست، برنامه ترقی دادن روح است، برنامه ارتقاء دادن روح است.

اگر بنا باشد که ماه مبارک بیاید و انسان سی روز گرسنگی و تشنگی و بی خوابی بکشد و مثلا شب ها تا دیر وقت بیدار باشد و به این مجلس و آن مجلس برود و بعد هم عید فطر بیاید، و با روز آخر شعبان یک ذره هم فرق نکرده باشد، چنین روزه ای برای انسان اثر ندارد.

اسلام که نمی خواهد همین طور مردم دهانشان را ببندند، دهانشان را ببندند یا نبندند، برای اسلام فرق نمی کند. نه، با روزه گرفتن قرار است که انسان ها اصلاح شوند. چرا در روایات ما آمده است که بسیاری از روزه داران هستند که حظ و بهره آنها از روزه، جز گرسنگی چیزی نیست؟ بستن دهان از غذای حلال برای این است که انسان همراه آن سی روز تمرین کند که زبان خود را از گفتار حرام ببندد، غیبت نکند، دروغ نگوید، فحش ندهد.

این ماجرا از همان امور معنوی و باطنی و ملکوتی است که زنی آمد خدمت پیامبر اکرم(ص) در حالی که روزه داشت. رسول اکرم (ص)، شیر یا چیز دیگری به او تعارف کرد و فرمود: بگیر و بخور. گفت: یا رسول الله! روزه دارم. فرمود: نه، روزه نداری، بگیر و بخور. گفت: نه، یا رسول الله! روزه دارم. باز رسول اکرم اصرار کرد که بخور گفت: نه، روزه دارم، واقعا روزه دارم. (چون به حساب خودش واقعا روزه داشت، ولی روزه ظاهری شاید مثل روزه های ما)، پیامبر (ص) فرمود: تو چگونه روزه داری، حال آنکه گوشت برادر یا خواهر مؤمنت را یک ساعت پیش خوردی (غیبت کردی)، می خواهی الان به خودت ارائه دهم که تو گوشت خورده ای؟ قی کن، یک دفعه قی کرد و لخته های گوشت از دهانش بیرون آمد.

انسان روزه بگیرد و غیبت کند، یعنی دهان جسم خودش را از غذای حلال ببندد و دهان روح خود را برای غذای حرام باز کند. چرا به ما گفته اند یک دروغ که انسان بگوید تعفنی از دهان او بلند می شود که تا هفت آسمان، فرشتگان را متأذی می کند؟ (منظور آسمان های ظاهری نیست، بلکه ملکوت عالم است). آن وقت می گویند چرا انسان وقتی در جهنم است، این قدر جهنم عفونت دارد. عفونت جهنم، همین عفونت هائی است که ما خودمان در دنیا ایجاد کرده ایم، همین دروغ هائی است که خودمان می گوئیم.

دشنام دادن و بدگویی کردن هم همین طور است. تهمت زدن سرور همه اینهاست، چون تهمت زدن هم رذیلت دروغ گفتن را دارد و هم رذیلت غیبت کردن را، چون آدمی که غیبت می کند، راست می گوید و بدگوئی می کند و آدمی که دروغ می گوید، دروغ می گوید، ولی بدگوئی کسی را نمی کند، یک دروغی می بافد و می گوید. ولی آدمی که تهمت می زند، در آن واحد، هم دروغ می گوید و هم غیبت می کند، یعنی دو گناه کبیره را با یکدیگر انجام می دهد. آیا صحیح است که یک ماه رمضان بر ما بگذرد که در آن ماه، ما یک سلسله تهمت ها به یکدیگر بسته باشیم؟

روزه علاوه بر داشتن اثرات معنوی و روحانی فردی، تأثیرات قابل توجهی نیز بر اجتماع دارد. یکی از آثار اجتماعی روزه، درس مساوات و برابری در میان افراد اجتماع است. آنانکه زندگی آسوده ای دارند و رنج فقر و طعم گرسنگی را نچشیده اند، ممکن است از حال مستمندان غافل بمانند.

روزه وسیله ای است که ثروتمندان را از غفلت می رهاند تا رنج مستمندان را به یاد آورند و به دستگیری فقیران همت گمارند و به درد دل آنان برسند. روزه حسّ هم دردی و هم سویی با قشر مستضعف را در انسان بیدار می کند. روزه دار با گرسنگی و تشنگی موقتی خود، موقعیت گرسنگان و مستمندان را بهتر درک می کند و به همین دلیل می کوشد تا حقوق زیردستان را ضایع نکند و از دردهای محرومان غافل نباشد.

امام صادق(ع) می فرماید: " خداوند روزه را بدین جهت واجب کرد که بین غنی و فقیر تساوی برقرار شود، چون غنی و بی نیاز، گرسنگی را درک نمی کند تا بر فقیر رحم کند، زیرا غنی هر چه بخواهد برآن قدرت دارد و لذا خداوند متعال خواست تا بین خلقش تساوی برقرار کند و اثر و درد گرسنگی را به شخص غنی بچشاند تا بر ضعیف رقت کند و بر گرسنه رحم نماید". وچه زیباست لطف و مهر پروردگار متعال که برای همه مخلوقاتش برابری و مساوات را می پسندد.

همچنین ماه رمضان برای این است که مسلمین، بیشتر اجتماع کنند، عبادت های اجتماعی انجام دهند و در مساجد جمع شوند، نه اینکه ماه رمضان وسیله تفرقه قرار گیرد.

یکی از مهم ترین ره آورد های ماه رمضان آن هم در خانواده های این دوره و زمانه که اعضایش در بیشتر موارد دور سفره نهار و شام و صبحانه در کنار هم نیستند و هر کس به تبع ساعات کاری خود در زمان خاصی غذا صرف می کند، کنار هم جمع شدن همه اعضای خانواده دور سفره سحری و افطاری است. نیمه شب های ماه رمضان همه اعضای خانواده برای حضور بر سفره سحری بیدار می شوند و در لحظات پیش از اذان صبح، خود را برای یک روز دست کشیدن از خوراک و گناه مهیا می سازند.

بنابراین با آمدن رمضان، فضای جامعه فضای روحانی و معنوی می شود و عموم جامعه تحت تأثیر قرار می گیر‏ند. در چنین فضایى، انگیزه‏ ها و عوامل گناه و تخلف و ارتکاب جرم به شدت تقلیل پیدا مى‏کند. ماه رمضان و روزه، عامل تربیتى مهمى براى کاهش جرایم و تخلفات اجتماعى است. روزه سبب می شود با ایجاد تحول درونی در انسان، بسترهای ناهنجاری ها را از بین ببرد و امنیت اجتماعی را ارتقا دهد .

منبع: سلام خبر
نظرشما
نام:
ایمیل:
* نظر: