سلام بر اندیشه ای که ایرانی اسلامی مقتدر، مستقل و پایدار می خواهد.      
آخرین اخبار
وقتی انسان یک ماه را به دستور خداوند از خوردن و آشامیدن پرهیز کرده و دستورات مختلف روزه را رعایت کرده است حالا به دستور همان کس باید بخورد و بیاشامد تا تعبد عبد از معبود جایگاه پیدا کند در این حال است که مؤمن به مقام «فنا» می رسد، مقامی که انسان خود و بندگى خود، تمایلات و تمنیات خود را در قبال حضرت حق هیچ مى‏ پندارد و فقط به خدا نظر دارد.
محمد مهدی مطهری «سلام‌خبر»،

حرمت روزه در عید فطر و همچنین عید قربان از احکام عبادی است که در عمده موارد دسترسی به مناط و فلسفه و حکمت آن ها از عهده انسان های عادی که متصل به علم الهی نیستند خارج است. مگر حکمت­هائی که در عبارات پیامبر گرامی اسلام و همچنین ائمه اطهار علیهم السلام که متصل به علم الهی هستند آمده و به دست ما رسیده است. حکمت­هائی نیز که با توجه به فوائد احکام به ذهن می رسد تنها در حد احتمالاتی مطرح می شود که وجود فوائد و حکمت­های دیگر را نفی نمی کند.

در این رابطه می توان به چند نکته اشاره کرد:

حفظ تعادل در دین داری فرد و جامعه اسلامي

اول اين كه حرمت روزه در برخی ایام مانند عید فطر برای جلوگیری از افراط است. همانگونه که تفریط در امور معنوی مذموم و ناپسند است و محرومیت­های فراوانی برای انسان به بار می آورد. افراط در این امور نیز می تواند مضر و دارای اثرات مخربی باشد که در برخی موارد قابل جبران نیست.

اسلام آييني است كه به تعبير قرآن «امّت» وسط و دين اعتدال است. يكي از مصاديق اين اعتدال برقراري نوعي موازنه ميان دنيا و آخرت مي‌باشد. نه مانند ملحدين كاملاً آخرت‌گرايي را نفي مي‌كند و نه مانند مسيحيت دنيا را به يكباره كنار مي‌گذارد. بلکه صراط مستقيم الهي، در اين مورد، راه رفتن در خط اعتدال ميان دنيا و آخرت است. خداوند از زبان قوم بني‌اسرائيل خطاب به قارون مي‌فرمايد: بهره‌ات از دنيا را فراموش نكن، اما در عين حال احسان و نيكويي را نيز مراعات نما.

اگر اين ويژگي دين اسلام را در كنار آن خصوصيت انسان ها قرار دهيم كه همواره تمايل به افراط و تفريط و خروج از حدّ اعتدال دارند، مي‌توان ربط ميان اين سخن و فلسفۀ تحريم روزه در اين دو عيد را درك کرد. روز عيد بايد روز خوردن و آشاميدن باشد و مقدس مآبي نبايستي چنان بر آدم ها مسلط شود كه عيد بودن عيد را نيز فراموش كنند. به ديگر سخن، عظمت و بزرگي اين عيد به اندازه‌اي است كه عيد بودن آن به هيچ عنوان نبايد تحت‌الشعاع مسائل ديگر قرار گيرد. روزه گرفتن در اين روز بدون شك اين عيد بزرگ را كم‌رنگ مي‌سازد و شارع چون به اين كم‌رنگ شدن راضي نيست دستور به تحريم داده است.

در حديثي از امام صادق (عليه السلام) به همين مضمون اشاره ايشان مي‌فرمايد: در روز عيد فطر و عيد اضحي روزه نبايد گرفت؛ چون رسول خدا (صلي الله عليه و آله) فرمود كه اين روزها روزهاي خوردن و آشاميدن و شادي كردن است.

یک ماه روزه داری انسان را در لذت عبادی فرو می برد که گاه دست کشیدن از آن برای برخی دشوار می نماید و خواهان ادامه آن به صورت مستمر در طول سال می باشند.

اگر سرعت گیری برای این گونه افراد در نظر گرفته نشود بالا رفتن سرعت حرکت در برخی موارد ممکن است با توان جسمی فرد مطابقت نداشته و تعارض بین روح و جسم باعث ناراحتی و در نهایت دلزدگی فرد از عبادت شود. بسیار تجربه کرده ایم که برخی اوقات از لذت قرآن خواندن چند جزء را پشت سر هم قرائت کرده ایم بدون اینکه قبلا آمادگی برای آن داشته باشیم و بعد از این زیاده روی تا مدت ها قرآن خواندن را کنار گذاشته ایم.

بنابراین رعایت تعادل در همه چیز از جمله عبادت اصل است و باید در همه موارد رعایت شود. «وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ»" و بدين گونه شما را امتى ميانه قرار داديم تا بر مردم گواه باشيد " اما تشخیص اینکه در امور واجب رعایت تعادل تا چه و میزان است ؟ این مربوط به علم الهی است و خدای متعال با وضع قوانینی خاص در این رابطه این تعادل را برای انسان ها در نظر گرفته است.

اگر همچنان روزه بگيريم اول شوال معلوم نمي شود

با عنایت به نکته قبل و با دقت کردن در مناسبت­های عید فطر و قربان می توان به برخی از نکته های حرمت روزه داری در این دو روز بزرگ پی برد و تفاوت این دو عید با دیگر اعیاد اسلامی که در آنها روزه داری حرام اعلام نشده است تا حدودی روشن می شود.

عید فطر بعد از ماه مبارک رمضان واقع شده است که مؤمنین یک ماه برای رضای خدا خود را از خوردن و آشامیدن دور ساخته اند. اگر این نکته را در نظر داشته باشیم که روزهای عید روزهایی است که باید با روزهای دیگر تفاوت­هائی به لحاظ نوع رفتار افراد داشته باشد نمی توان انتظار داشت که رفتار مؤمنین در عید فطر که بعد از یک ماه روزه داری است مانند روزهای گذشته باشد.

نقطه مقابل روزه داری، خوردن و آشامیدن و شادی کردن و حمد خدای را به جا آوردن است. اگر افراد مجوز برای روزه داری در این روز داشته باشند با توجه به عادت رفتاری که در یک ماه گذشته پیدا کرده اند و مایل به ادامه پرهیز از خوردن و آشامیدن می باشند در عمل عید بودن یا نبودن روز اول ماه شوال معلوم نمی شود.

در عید قربان نیز مناسبت این عید به خاطر قربانی هائی که در آن انجام می شود که نوعی عبادت به درگاه خدای متعال است مناسبترین رفتار نسبت به این روز پرهیز نکردن از خوردن و آشامیدن و استفاده از نعمت­های خدای متعال است.

با دقت در این نکته روشن می شود که چرا عید فطر و قربان نمی توان از خوردن و آشامیدن پرهیز کرد ولی در اعیاد دیگر که چنین مناسبت­هائی وجود ندارد منعی از روزه داری وجود ندارد.

افزایش روحیه تعبد
وقتی انسان یک ماه را به دستور خداوند از خوردن و آشامیدن از اذان صبح تا اذان مغرب پرهیز کرده و دستورات مختلف روزه را رعایت کرده است حالا در پایان ماه رمضان به دستور همان کسی که تا امروز می گفت نخور و ننوش باید بخورد و بیاشامد تا تعبد و اطاعت بی چون و چرای عبد از معبود جایگاه پیدا کند و ارزیابی شود که از بین انسان ها، چه کسانی متعبد به دستورات فرمانده هستند و چون چرا نمی کنند و در این حال است که مؤمن به مقام فنا می رسد، مقامی که انسان خود و بندگى خود، تمایلات و تمنیات خود و جهان اطراف را در قبال حضرت حق هیچ نمى‏پندارد و فقط به خدا نظر دارد.

پس سرِّ «حرمتِ» روزه عید فطر، در آن است که: مؤمنین در این روز ضیف الله اند، و نمی خواهد آن جوادِ کریم، امساک مهمانان خود را و از سوی دیگر اشاره دارد به مقام «فنا»، و غرق شدن در عبودیت و فرمان پذیری از خدا و بی خبری از خود، و عملِ خود، مؤمن تا جان دارد، باید عمل کند، ولی باید به جایی رسد که «عمل» خود نبیند و تنها «عامل» نماند.

ذکر حکایتی در این باب خالی از لطف نیست که گویند حکیمی به سالکی رسید. پرسید که: در چه مقام سلوک می کنی؟ جواب داد: به مقامی مثل مقام «صبر» و بعد از مدتی به او برخورد و جویا شد از مقام سلوکش. جواب داد: به مقام دیگر، چون مقام «رضا» و پس از زمانی، باز با هم ملاقات کردند و این پرسش تکرار شد، جواب داد: به مقام دیگر، چون مقام «تسلیم» پس، آن کامل به آن سالک فرمود: ای مسکین! تو هنوز مشغول به خودی، کی به خدا می رسی؟

و هدف ـ چنان که گذشت ـ منع «رؤیت عمل» خود است، نه منع «عمل».

همچنین گویند عابدی، در بن غاری عبادت می کرد، و گاهی در میان عبادت، ریش خود را با انگشت شانه می کرد. از هاتفی آوازی شنید که: «تو مشغول ریش خودی، نه مشغول ما!» آن دلریش، دلش به درد آمد و شروع کرد به ریش کندن، و در اثنای ریش کندن، آوازی شنید که: «باز هم مشغول ریشی»! عارفی گوید:

ریش اگر بگذاشت، در تشویش بود ور همی برکند، هم در ریش بود!

سازگاری آداب و اعمال خاص این روز با ممنوعیت روزه

آداب خاص این مهمانی ویژه خدا که بعد از مهمانی ماه رمضان قرار دارد مثلاً می گوید قبل از جمع شدن در فضای آزاد و صحرای باز برای اقامه نماز عید فطر، از نعمت خرمای من تناول کنید و اگر دیگری هم مهمان شما بود به او هم اطعام کنید و نماز عید را در زیر آفتاب بخوانید، به ضمیمه فحوای آنچه در مورد روزه روز عرفه گفته شده مبنی بر اینکه اگر روزه باعث ضعف و بیحالی برای خواندن دعاهاى عرفه می شود بهتر است روز عرفه را روزه نگيرد، این را می رساند که روزه نبودن در عید فطر حکمی مطابق با فطرت و معقول است.

منبع: سلام خبر
نظرشما
نام:
ایمیل:
* نظر: